Polska etyczna moda startuje późno, ale… ostro! Krakowskie Gili Gili proponuje koszulki i torby z odważnymi nadrukami w (za) krótkich seriach.
Większość koszulek produkowanych jest w zgodzie ze standardami społecznymi i środowiskowymi Fairwear Foundation, z bawełny ekologicznej lub włókna bambusowego, więc możecie nosić je z dumą, przyjemnością i czystym sumieniem. Koszulki dostępne online – ta poniżej już pewnie nie…

Etyczna moda też może być hi-tech! Treehugger wymienia osiem pomysłów, które zrewolucjonizowały produkcję odzieży, od tkanin z pokrzyw po… mrożone dżinsy.

Szczególnie pożyteczne wydają się nowe techniki farbowania, bo – jak się okazuje – to właśnie farbowanie i wykańczanie tkanin jest najbardziej szkodliwym dla środowiska etapem produkcji ubrań, w którym wykorzystuje się 85% ilości wody, 75% ilości energii i 65% chemikaliów. Nowe techniki wykorzystują np. powietrze zamiast wody do transferu barwników lub cyfrowe nadruki bezpośrednio na tkaninę.

Na ślad ekologiczny ubrania ma wpływ także to, w jaki sposób się nim obchodzimy w trakcie używania, m.in. prasując je czy piorąc. Stąd pomysł na dżinsy, które zamiast energo- i wodochłonnego prania wystarczy wrzucić na 24h do zamrażarki, co ma zabić wszystkie bakterie (ale nie usuwa plam!). Jak Wam się podoba taki pomysł? W letnie upały może być całkiem przyjemny, pod warunkiem oczywiście, że macie energooszczędna zamrażarkę.

Inne pomysły to nowe tkaniny i materiały, np. z pokrzyw (czyżby następca konopii?), liści ananasa i bananowców oraz pochodzące z odzysku: poliester z butelek typu PET (teraz nawet piłkarze na Mistrzostwach Świata będą grać w takich strojach!) czy nylon ze zużytych dywanów i siatek.

Science fiction? Nie, rzeczywistość. Wbrew popularnemu stereotypowi, ekologiczny styl życia nie musi oznaczać powrotu do źródeł, kolorów ziemi i lnianych koszul (chociaż taka wersja też ma swoich fanów i fanki). Wiele nowych technologii i pomysłów pomaga chronić środowisko i redukować swój ślad ekologiczny, ale warto patrzeć na nie krytycznie, bo często “zielona innowacja” to kolejny niepotrzebny gadżet.

Dzisiaj podróżujemy nie tylko za metką, ale również w czasie. Trafiłam ostatnio na niezwykły projekt Terese Agnew, zatytułowany “Portrait of a Textile Worker”, który pięć lat temu w ramach rewelacyjnej wystawy Second Lives: Remixing the Ordinary pokazało Museum of Arts and Design w Nowym Jorku.

Agnew w swojej pracy dotyka dokładnie tego, o czym próbowałam pisać wcześniej – jak zobaczyć ludzi w metkach ubrań, które nosimy? Chcąc przełamać anonimowość otaczającą pracownice sektora odzieżowego, Agnew wykorzystała zdjęcie kobiety wykonane z ukrycia przez brytyjskiego działacza związkowego w jednej z fabryk w Bangladeszu.

Kolejnym krokiem było zwrócenie się z prośbą do ludzi o nadsyłanie metek wyciętych z ubrań, które noszą. Zebrane w ten sposób tysiące metek ułożyły się w portret kobiety siedzącej przy maszynie do szycia. Z daleka widać zwykłą czarno-białą fotografią, ale z bliska można zobaczyć setki znajomych nazw.

Zdjęcie pochodzi ze strony Terese Agnew, ale najlepiej oglądać je na stronie muzeum, gdzie dostępne jest w dużym powiększeniu. Gorąco polecam również inne zdjęcia z tej i poprzednich wystaw Museum of Arts and Design (m.in. moja ukochana Radical Lace & Subversive Knitting!).