Niech żyją wzory! Przyjemnie powtarzalne, niby nudne, ale czasem prawdziwie hipnotyzujące. Na papierze i tkaninach, najlepiej ekologicznych. Przykład? Piękne papiery do pakowania prezentów z serii the good life. brytyjskiego duetu nineteenseventythree, drukowane na papierze z recyklingu (100% post-consumer waste). Od piratów po roboty, od matrioszek po rumiane jabłuszka. Lubię też miejskie wzory Magdy Paszewskiej, na razie w bardzo limitowanych edycjach, niedługo może (oby) bardziej masowo, na przyjemnej i politycznie poprawnej ekologicznej bawełnie.

Zdjęcia: Magda Paszewska, nineteenseventythree

W brytyjskich mediach kampania przeciw seksualizacji dzieci przez popularne marki odzieżowe – Newlook, Primark i Next sprzedają szpilki dla kilkulatek, staniki z wkładkami powiększającymi biust dla dziewczynek, które jeszcze biustu nie mają i koszulki z prowokacyjnymi napisami dla niemowląt. Amerykańska marka Heelarious poszła jeszcze dalej w przerabianiu małych dziewczynek w plastikowe królewny, oferując “szpilki” dla niemowląt od 0 do 6 miesięcy, do wyboru różowa satyna, panterka lub zebra, a jako dodatek gryzak w kształcie… karty kredytowej, z napisem “I’m a spender”. Mało zabawne to mało powiedziane.

Na szczęście, coraz więcej pojawia się kampanii wyrażających sprzeciw wobec traktowania dziewczynek jako obiektów seksualnych i prania im mózgów, zanim staną na własnych nogach. Brytyjską akcję przeciw seksualizacji dziewczynek przez rynek odzieżowy Let Girls Be Girls popiera m.in. premier Brown i coraz więcej marek odzieżowych. Kampania PinkStinks (w Polsce pod mało szczęśliwym hasłem Bojkotuj Różowy) sprzeciwia się “upupianiu” dziewczynek poprzez lansowanie przekonania, że wygląd jest najważniejszy, a szczytem aspiracji jest poślubienie bogatego księcia (ewentualnie piłkarza). Celem kampanii jest promowanie pozytywnego i prawdziwego obrazu kobiecości wśród rodziców i dzieci, w kontraście do “kultury różu” zalewającej rynek i media. Szkoda tylko, że głównym symbolem słusznej skądinąd kampanii jest róż, który ma przecież za sobą całkiem imponującą alternatywną karierę…

Zdjęcie: Heelarious

Tegoroczna ceremonia rozdania Oskarów była świętem nie tylko filmu, ale również etycznej mody. Warto zwrócić uwagę szczególnie na dwie panie, które podeszły do sprawy naprawdę poważnie. Szacunek!

Amis Cameron, żona Jamesa Camerona (obecna, nie ta, która zgarnęła większość tegorocznych Oskarów) ogłosiła Red Carpet Green Dress Challenge, czyli konkurs dla projektantów na etyczną kreację godną czerwonego dywanu. Zwyciężczynią okazała się 21-letnia studentka Jillian Granz, która zaproponował suknię w kolorze Avatar Blue (oczywiście!), wykonaną z mieszanki tzw. jedwabiu ahimsa, produkowanego bez zabijania larw jedwabnika, oraz jedwabiu konopnego.

Więcej o tym projekcie, związanych z nim trudnościach i dalszych planach przeczytacie na Treehuggerze.

Ale Oskar etycznej mody należy się Livii Firth, żonie Colina Firtha, która już w styczniu podjęła Green Carpet Challenge – zobowiązanie do prezentowania etycznej mody na czerwonym dywanie przez cały sezon nagrodowy. Na jej blogu na stronie brytyjskiego Vogue znajdziecie kronikę poszukiwań Livii i dziesiątki zdjęć pięknych kreacji, od “odzyskanej” sukni ślubnej, przez cudowną kreację z mlecznego włókna marki Mr. Larkin, po oskarową kreację Orsoli de Castro z brytyjskiego From Somewhere.

Zaangażowanie Livii we wspieranie etycznej mody, rozwiązań przyjaznych środowisku i sprawiedliwości społecznej nie kończy się na szczęście na czerwonym dywanie – razem z mężem jest właścicielką sklepu i portalu EcoAge oraz twórczynią organizacji Brightwide, promującej społecznie zaangażowane dokumenty.

Świetny przykład, jak wykorzystać zainteresowanie mediów do mówienia o ważnych sprawach -czekamy na etyczne kreacje na polskich czerwonych dywanach!

Zdjęcie państwa Cameron ze strony Red Carpet Green Dress, zdjęcia państwa Firth ze strony Vogue, więcej oskarowo-etycznych plotek znajdziecie na Ecouterre.